ขอย้อนความทรงจำไปยังเมื่อเดือนก่อน

วื้ด วื้ด วื้ด เสียงเทปในสมองกรอกลับ

May 2, 2006

อีกหนึ่งวันบุพการีป๋มก็จะมาเยี่ยมเยือนแล้ว เย้ เมื่อวานก็คุยกับหญิงแม่เรื่องการเตรียมพร้อมอะไรต่างๆการเตรียมเสื้อผ้า ซื้อของอะไรประมาณนั้น

หญิงแม่บอกว่าเครื่องจะออกเที่ยงคืนวันพุธของเค้าแล้วจะมาถึงเช้าวันพุธของเรา แล้วเดี๋ยวบ่ายวันพุธจะโทรหาอีกทีว่าอากาศเป็นยังไงจะได้จัดเตรียมเสื้อผ้าได้ถูก ไอ้เราก็เออออไม่ได้คิดอะไร

บุพการีจะบินมาโดยการบินไทยรักคุณเท่าฟ้า บินตรงจากบางกอกตรงมายังนิวยอร์ค 17 ชม.

จำได้ว่าก่อนนอนคืนก่อนก็มานอนคิดเรื่องเวลาที่ต่างกัน มันช่างเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ใจจริงๆ นอนสงสัยว่าถ้าบ่ายวันอังคารของเราเรายังคุยกับแม่อยู่เลยแล้วทำไม เช้าวันพุธมาถึงแล้วล่ะนี่ แต่ก็ไม่คิดไรมากเพราะสงสัยเป็นเรื่องของการบินข้ามเวลาอะไรประมาณนั้น

ตื่นเช้าขึ้นมาก็มานั่งจิบกาแฟนั่งคุยอยู่ที่ห้องคุณปีเตอร์ คุป ไดเรนดอล คุยไปคุยมาเลยถามมันเรื่องบินข้ามเวลาว่า มันแปลกดีว่ะว่าคุณกับแม่บ่ายอังคาร นอนไปตื่นมาเจอแม่แล้ว เครื่องบินมันบินข้ามมิติอะไรหรือเปล่า อธิบายที ป๋มงง

คุยไปคุยมาเริ่มงงขึ้นเรื่อยจนขั้นสงสัยมากถึงมากที่สุดเพราะมันดูแปลกเกินไปแล้ว เครื่องบินการบินไทยนะ ไม่ใช่ไทม์ แมชชีนของโดเรมอน คุณปอเริ่มเอะใจว่าที่เครื่องออกเที่ยงคืนวันพุธนี่คือแบบว่ากลางดึกวันอังคารหรือกลางดึกวันพุธกันแน่ เพราะมันเที่ยงคืนปุ๊บเค้าก็นับเป็นวันพุธนี่นา

เออเนอะ จริงของเค้า เลยรีบโทรศัพท์กลับสยามประเทศ ป๋ารับสาย ป๋มก็ถามๆๆๆๆๆว่าออกวันไหนอะไรยังไง ป๋าเค้าก็คงเซ็งๆแบบว่าอะไรฟะ บอกตั้งหลายทีแล้วไมไม่จำ แล้วตอนนั้นป๋ากำลังนอนดูบิ๊ก บราเทอร์เอาใจช่วยหมอนกสบายใจเฉิบอยู่ ป๋มก็เลยอธิบายไป ที่นี่ป๋าเริ่มเสียงอ่อย เริ่มไม่แน่ใจ ป๋าเลยจะโทรไปถามทางเจ้าจำปี

คราวนี้ระหว่างรอโทรศัพท์ป๋าโทรกลับมาก็รู้แล้วล่ะว่าป๋าคิดว่าเครื่องออกคืนวันพุธแน่ๆ ไม่ใช่คืนวันอังคาร จะตกเครื่องไหมนั่น ยังดีที่โทรไปตอนสามทุ่มครึ่งเมืองไทย

5นาทีผ่านไป ป๋าโทรกลับมาด้วยน้ำเสียงสุดสะเด่าเร้าใจมากว่า เฮ้ย! เครื่องจะออกเที่ยงคืนแล้ว ตอนนี้เค้าเปิดให้เช็คอินแล้ว นี่กำลังโกยของเข้ากระเป๋ากัน ป๋มก็บอกว่าให้ใจเย็นๆยังมีเวลาอยู่ เพราะจากบ้านบึ่งไปสนามบิน ขึ้นทางด่วน+โทลเวย์ก็ประมาณ20นาที อะไรขาดค่อยมาซื้อที่นี่เอา ใจเย็นๆ (ป๋าป๋มขี้ตกใจ)

หลังจากวางโทรไปก็มาลุ้นว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยไหมนี่

ห้าทุ่มครึ่งป๋าโทรมาจากสนามบิน น้ำเสียงเรียบเฉย ป๋มก็รู้แล้วล่ะว่าเดี๋ยวอีกไม่กี่ชั่วโมงก็คงได้เจอกันแล้ว ป๋าบอกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี โชคดีที่จัดของไว้บ้างแล้วๆวางไว้ข้างๆกระเป๋า นี่เลยโยนๆใส่เข้าไป นึกภาพแล้วขำดี หึหึ

จากนั้นพอรู้ว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ป๋มก็ต้องเริ่มทำหน้าที่ของบุตรที่ดีด้วยการทำความสะอาดห้องแบบที่ไม่เคยทำขนาดนี้มาก่อน ผ้าปูเตียง ปลอกหมอน หมอนข้าวของเครื่องใช้ใหม่เอี่ยมเตรียมต้อนรับเต็มที่ (เหมือนผักชีโรยหน้าเลยอะ เอาของใหม่ๆมาโปะๆความอุบาดของห้องตัวเอง เค้าจะได้สบายใจว่าเราก็อยู่ดีมีความสุข) งานนี้ทุ่มทุนไปร้อยกว่าเหรียญ หมดตรูดเลย แต่เอาน่า เพื่อความสบายของบุพการีป๋ม จากนั้นก็ไปซุปเปอร์มาเก็ตแถวๆบ้าน ชอปปิ้งของที่คาดว่าสองคนจะชอบกินกันมาเตรียมไว้ให้ ทั้งน้ำผลไม้ นม ซีเรียล ชีส เนย ผัก ผลไม้ โอ้ยเพียบ งานนี้ทุ่มไปอีกห้าสิบกว่าเหรียญ เดินกลับบ้านตัวเบาสบายใจ

กลับมาก็มาจัดอะไรให้เข้าที่เข้าทาง ดูนาฬิกาก็สี่ทุ่มกว่าแล้ว อาบน้ำนอนดีกว่า เดี๋ยวอีกแป๊บเดียวก็ได้เจอกันแล้ว แปดโมงเช้าวันพรุ่งนี้

คิดถึงจังเนอะ ไม่เจอหน้าตั้งสองปี จะเป็นไงบ้างก็ไม่รู้

คร่อก......................ก

สะเด่าจริงๆ ครอบครัวเรานี่