สืบต่อจากเมื่อวันจันทร์ เรื่องที่งานดูเหมือนจะล่ม

มันยังมีวิบากเวรมาต่อ ถ้าไม่นับ โปรตุเกสอดเข้าชิงกับอิตาลีสุดเลิฟแล้ว

     เจ้าโน้ตบุคที่อยู่ด้วยกันมาสองปีก็มีปัญหาอีก ตัวพี่คอมนั้นมันไม่เท่าไรหรอก แต่ไอ้เจ้าอแด๊ปเตอร์นี่สิ ชะตาขาดหมดอายุไข หัวขั้วที่ต่อเข้ากับคอม ขาดสะบั้น อดใช้อีก จะไปซื้อใหม่ก็แพงเหลือหลายต่ำๆก็60$เข้าไปแล้ว ซื้อที่ร้านนี่โดนแน่ๆ80$ เลยคาดว่าต้องสั่งซื้อทางเน็ตเอา หามาสองวันก็ยังแพงอยู่ดี เลยต้องไปทางเลือกสุดท้ายก็คืออีเบย์นั่นเอง ก็ต้องไปรอbitอีก bitได้แล้วก็ต้องรอกันอีก กว่าจะได้ใช้ เฉาตายกันพอดี

     ตามด้วยเรื่องงานวิดีโอที่เล่าไปแล้ว กว่าจะติดต่ออาจารย์ได้ก็เพิ่งบ่ายวันนี้ ก็เล่าให้เค้าฟังทั้งหมดว่าอะไรยังไง ภาษาก็ไม่เก่งก็ไม่รู้ว่าจะเข้าใจถูกหมดหรือเปล่า ก็ได้ข้อสรุปคือป๋มจะพยายามทำให้ดีที่สุดแล้วจะใช่ฟุตเทจทั้งหมดที่มีอยู่นั่นแหละ ไม่มีถ่ายใหม่แล้ว ค่อยๆเอาฟุตทั้งหมดเข้าคอมทีละ3วินาที (เหนื่อยมากๆๆๆๆ แต่รับปากเค้าแล้วก็ต้องลองซักตั้งแหละ) แล้วก็ค่อยๆตัดไปเรื่อยๆ ถ้ามันไม่สำเร็จก็ไม่รู้จะทำไง หรือเสร็จแต่งานคงไม่ได้100% คงเหลือแค่60%แต่อย่างน้อยก็พยายามแล้วนี่ เค้าคงเข้าใจกัน (ตอนแรกกะงบว่าต่ำๆน่าจะอยู่ที่ 60 ชม ชมละ10$ แต่ถึงตอนนี้แล้วมาได้เกือบครึ่งหนึ่งซัดไป 65.5 ชม แล้ว)

     ทีนี้สืบเนื่องจากไดหน้าก่อน ก็มีผู้หวังดีมาให้กำลังใจกัน แต่การให้กำลังใจของเขา/เธอมันดูบั่นทอนจิตใจมากๆ แต่อันนี้มันจากมุมมองเพี้ยนๆของป๋มนะ เขา/เธออาจจะตั้งใจมาให้กำลังใจจริงๆโดยไม่ได้มีเจตนาอย่างอื่นเคลือบแคลง หรืออาจจะแบบขำตามแบบเพื่อนๆ แต่มันบั่นทอนจิตใจน้อยๆในร่างโตๆนี้มากเลย อ่านแล้วเซ็ง มันเหมือนกับโดนคนที่ไม่รู้เรื่องทั้งหมดจริงๆมาสอน รู้สึกแปลกๆ หรือว่าป๋มจะเป็นแบบนั้นจริงๆ

     แต่ก็เคยรู้สึกนะว่าคำพูดประโยคเดียวเนี่ย ถ้ามาอ่านตอนคนละอารมณ์กันมันจะตีความหมายได้ต่างกันสุดขั้วทั่วโลกมากมาย ตอนนี้ป๋มอาจจะกำลังอ่านอยู่ในช่วงวิตกจริตก็ได้ ยังไงก็ขอบคุณคุณสาธิตสามย่านมากที่อุตส่าห์มาให้กำลังใจ และก็ขอโทษด้วยถ้าป๋มเข้าใจอะไรผิดไป แต่คราวหน้ามาแล้วช่วยลงชื่อที่บุพการีให้มาจะเป็นพระคุณอย่างสูงครับ แล้วก็อย่างที่บอก ถ้ามีงานอะไรก็ตามแล้วไม่มีงบแต่อยากได้งานดีๆ อย่ามาจ้างป๋มนะ ป๋มไม่ทำให้

     พูดถึงเรื่องนี้แล้วทำให้รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ป๋มเจอมาบ่อยมากแล้วก็เกลียดมากมายเลย แต่มันเข้าข่ายยิ่งเกลียดยิ่งกลัว แบบกลุ่มมนุษย์อวดรู้ แต่จริงๆหัวกลวงแล้วมาสอนเนี่ย ทราบครับว่าพี่เก่ง แต่พี่ไม่ต้องโพนทะนาหรอกครับว่าพี่เก่งทุกอย่าง ให้ตัวงานมันออกมาดีแล้วให้คนชมดีไหมครับพี่ แล้วป๋มเป็นพวกค่อนข้างเก็บอารมณ์ได้ก็เออๆออๆไป แต่ในใจนี่เป็นภาพจับมันกดน้ำแล้ว 555

     หรือว่าทั้งหมดนี้มันเป็นเพราะความขี้เกรงใจของตัวป๋มเอง การที่เป็นห่วงความรู้สึกคนอื่นมากเกินไป บางทีนี่มันเป็นภัยกับตัวเองมากๆเลย จริงๆแล้วถ้าเป็นมือโปรคนอื่นๆเขาคงปฏิเสธงานไปตั้งแต่ต้น แต่ป๋มเกรงใจและเคารพเหล่าอาจารย์ผู้จ้างงานป๋มทุกคนเลย เขาเหล่านั้นเป็นคนทำให้ป๋มสามารถอยู่รอดในเมืองที่ผู้คนม่ใช้ภาษาไทยได้ เขาเหล่านั้นดูแลป๋มเหมือนเป็นเพื่อน เป็นญาติ เป็นลูก ป๋มเป็นห่วงว่าถ้าป๋มทำไม่ดี ทำไม่เสร็จหรือปฏิเสธไปเค้าคงเสียใจลึกๆนะ ทั้งที่สมัยก่อนป๋มมีปัญหาอะไรเค้าก็ช่วยป๋มเต็มที่ หรือว่าบางทีเรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวมันต้องแยกกันให้ออก แต่ป๋มคงแยกไม่ออกอะ

     เฮ้อ..........อ เหนื่อยใจ แต่ก็ทำอะไร ทำด้วยใจดีกว่านะ แต่มันบั่นทอนจิตใจจริงๆนะเนี่ย

T-T