คุณเคยเชื่อเรื่องความรักในอินเตอร์เน็ตไหม

ผมเป็นคนนึงที่เชื่อนะถึงแม้ว่าจะเคยโดนหลอกมาแล้วก็ตาม  แต่ผมก็ไม่รู้หรอกนะว่าเรื่องที่เกิดขึ้น
กับผมในตอนนี้มันจะกลับมาหลอกหลอนผมอีกรึเปล่า (สาธุ อย่าเป็นเยี่ยงนั้นเลย)

เรื่องมันมีอยู่ว่า

BRIGHT SIDE

     เมื่อซักเดือนก่อน ในขณะที่ผมนั่งเล่นเน็ตไปเรื่อยๆเพราะยังอยู่ในช่วงรองานอยู่ ผมก็ได้เข้าไปเล่นHI5
เข้าไปแจ๋นดูรูปชาวบ้านเค้าไปทั่ว จนผมได้มาสะดุดกับผู้หญิงคนหนึ่ง
เธอเป็นคนที่สวยมาก.....................ก เชื่อว่าชายหนุ่มคนใดที่เห็นย่อมไม่ปฏิเสธเธอ
แต่พอเหลือบมาเห็นอายุเธอเข้า ทำให้ตกใจยิ่งนัก เธอคนนั้นมีอายุเพียงแค่17ปี แต่ด้วยความเหงาและว้าเหว่
(เพราะปกติผมไม่ชอบคนที่อ่อนกว่าเยอะๆ เพราะจะคุยกันไม่รู้เรื่องเท่าไร) มันจึงทำให้ผมลองแอดเธอ
ไปและส่งข้อความในเชิงแนะนำตัวเล็กน้อยและชวนให้มาคุยกันในเอ็มเอสเอ็น
ผมก็ไม่ได้คาดหวังอะไรจากเธอมากนัก คือได้คุยก็ดี ไม่ได้ก็ไม่เป็นไร

     หนึ่งคืนผ่านไป เธอแอดเข้ามาในเอ็มเอสเอ็นของผมและได้มีโอกาสได้พูดคุยกับเธอ
และมีบางย่างทำให้น่าตกใจยิ่งขึ้น เธอบอกว่าอีกไม่นานเค้าคงจะออกเทป ช่วงนี้อยู่ในช่วงการทำเดโม
และจะอัดเสียงในเร็ววันนี้ ซึ่งในตอนนั้นด้านมืดของผมก็บอกตัวเองไปว่า โม้รึเปล่า จะมาไม้ไหนกันนี่
ซึ่งโชคดีที่ผมค่อนข้างรู้จักกับคนภายในบริษัทเพลงนั้นอยู่พอสมควร ผมจึงลองถามอะไรไปหลายๆ
อย่างเพื่อเป็นการเช็ค เธอรู้หมดทุกอย่างที่ผมถามและรู้ละเอียดด้วย ทำให้แน่ใจได้ว่าสิ่งที่เธอพูดน่าจะจริง
อย่างที่ว่า

     หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป หลังจากที่เราได้คุยกันมากขึ้น คุยกันเกือบจะทั้งวัน ผมรู้สึกว่าเธอคนนี้ดูมีความคิด
ที่โตกว่าตัวเยอะ ดูโตกว่าเพื่อนของผมบางคนด้วยซ้ำเธอเป็นคนที่พูดอะไรตรงๆ และเธอยังมีlife style
อะไรที่คล้ายกับตัวผมมากๆ ใช่แล้วล่ะ ผมว่าผมกำลังชอบเธอเข้าให้แล้ว แต่ด้วยความอาภัพเรื่องรักในชีวิตผม
มันเลยมีเสียงมาบอกตัวเองเสมอว่า อย่าไปอะไรมาก อย่าไปให้ใจหมดใจอย่างที่เป็นมาตลอดเวลาชอบใคร
คนในเน็ตก็คือคนในเน็ต ระวังตัวดีๆ คิดดีๆ แต่เมื่อใดที่ผมได้คุยกับเธอ เสียงเหล่านั้นมันก็มลายสิ้น
จะว่าผมหลงก็ว่าได้นะ

     จนผมได้เบอร์เธอมา เราก็เริ่มคุยกันมากขึ้น แต่โดยส่วนใหญ่เราจะคุยกันทางเอ็มเอสเอ็นมากกว่า
เธอบอกว่าแม่ไม่ชอบให้คุยโทรศัพท์ ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร ผู้ชายน่ะได้คืบก็จะเอาศอก คือพอได้เบอร์แล้ว
ทีนี้ก็อยากจะเจอตัวเป็นๆแล้ว เพราะณตอนนั้นผมก็ไม่มั่นใจว่าเธอคนที่ผมเห็นในรูปHI5นั้นมีตัวตนจริงๆ
รึเปล่า ผมจึงเอ่ยปากชวนเธออยู่เป็นนิจ แต่เธอก็ปฏิเสธด้วยเหตุผลที่ผมไม่สามารถอิดออดได้
คือ เธอบอกว่าแม่ไม่ให้ออกไปไหน นานๆถึงจะได้ออกไปเที่ยวกับเพื่อนซักที หรือถ้าจะออกไปไหน
แม่ก็ต้องไปด้วย คือผมก็เชื่อนะว่าแม่เธอออกจะเข้มงวด เพราะเคยคุยโทรศัพท์กันแล้วเสียงแม่เค้าโวยวาย
ว่ำผมยังต้องเกรง ฉะนั้นผมจึงต้องยอมรับในเหตุผลของเธออย่างช่วยไม่ได้

     ความสัมพันธ์ผ่านสายโทรศัพท์และสายเคเบิ้ลไยแก้วของเรามันดูดีขึ้นเรื่อยๆตามลำดับ
ถึงแม้เธอจะไม่เคยได้เอ่ยปากว่าชอบผมหรืออะไรในทำนองนั้น แต่เธอก็บอกว่าเธอก็รู้สึกดีๆ
กับผมเหมือนกันคือเค้ารู้สึกดีตรงที่มีคนห่วงมีคนเอาใจใส่อยู่เสมอ บางทีก็บอกคิดถึงอะไรประมาณนั้น
และเธอยังบอกอีกว่าปกติแล้วเค้าไม่ใช่คนที่ชอบใครง่ายๆ เค้าแต่อยากได้คนที่เข้าใจเค้าจริงๆ
ซึ่งตอนนั้นผมก็ว่าผมเข้าใจเค้าในระดับนึง  มันทำให้ผมมีความสุขมากกับณช่วงเวลานั้น
เพราะอย่างที่บอก ผมมันคนอาภัพรัก เกิดมาไม่เคยจะมีใครมาพูดอะไรแบบนี้กับผม
ทุกอย่างเป็นสีชมพูมาก

     หนึ่งเดือนผ่านไป ผมได้มีโอกาสเจอกับเธอ เนื่องจากผมจำได้ว่าเธอชอบในของอย่างหนึ่ง
และจำได้ดีว่าเธออยากได้และใช้มันเป็นประจำ ผมก็เลยเสนอไปว่า เอาของผมไปใช้ก่อนไหม
เพราะอยู่กับผมแล้วผมก็ไม่ค่อยได้ใช้มันอยู่แล้ว เธอตอบรับข้อเสนอของผม
และบอกว่าเนื่องจากเธอต้องมาดูผลสอบที่โรงเรียนที่อยู่แถวบ้านเธอทำให้เธอมีโอกาสแว้บ
มาเจอกับผมได้  ตอนแรกก็ว่าจะไปทานข้าวกันตามประสา แต่พอหนึ่งวันก่อนที่จะได้เจอเธอ
เธอมาแจ้งข่าวร้ายว่าอาจจะเจอกันได้แค่แป๊บเดียว เพราะหลังจากที่ดูผลสอบเสร็จ
เธอต้องไปที่บริษัทเพลง ต้องไปคุยเรื่องเดโม ผมก็ไม่สามารถว่าอะไรเธอได้อยู่แล้ว
เพราะงานมันน่าจะสำคัญกว่าและมันก็เป็นความฝันของเธอด้วย ผมก็ไม่ได้ว่าอะไร
คิดแต่เพียงว่ายังดีกว่าไม่ได้เจอกันแหละ

     ผมได้เจอเธอแล้ว ผมไปรับเธอที่หน้าปากซอยโรงเรียน เธอบอกว่าอาจจะเจอกันได้น้อยลงกว่าเดิม
เธอให้ผมเลี้ยวเข้าซอยโรงเรียนเธอไปเพื่อจะให้ไปส่งเธออีกซอยนึง ซึ่งมันก็กินเวลาแค่5-10นาทีเท่านั้น
แต่ผมก็ไม่ได้อิดออดอะไร แต่ผมอยากบอกว่าเธอคนนี้ ดูสวยกว่าในรูปมากมาย
มันทำให้ผมพูดอะไรไม่ออกเลยทีเดียว จนทำให้เธออดสงสัยว่า ผมเป็นอะไรรึเปล่า
ผมบอกว่าไม่ได้เป็นอะไร เพียงแต่อยู่ต่อหน้าคนที่เราชอบและสวยแบบนี้แล้วก็จะเป็นแบบนี้
แต่น้องเค้าก็ดูไม่เชื่อในคำตอบของผม เธอคงจะกังวลว่าผมผิดหวังที่มีเวลาเจอกับเธอน้อยไปรึเปล่า
เธอจึงเอ่ยมาว่า”ถ้าหนูไม่ทำแบบนี้ หนูคงไม่ได้มาเจอพี่หรอก” ผมก็ได้แต่ยิ้มและตอบไปว่าถึงจะเป็นแค่5นาที
แต่ก็เป็น5นาทีที่ดีสุด โอย เชิล...........ล ระหว่างที่อยู่บนรถ เธอไม่ได้เอ่ยถามทวงถึงของที่ผมเสนอให้ไป
จนใกล้จะถึงที่หมายผมถึงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้ให้นี่นาเลยหยิบให้ แล้วเราก็ลากันไป

DARK SIDE

       สองหลังจากนั้น ผมก็โทรไปหาเธอเป็นปกติ   เป็นเวลาสี่ทุ่ม ผมโทรไปหาเธอแต่ไม่รู้ว่าเธอบังเอิญ
ไปโดนปุ่มรับสายรึเปล่า ผมได้ยินเสียงเธออยู่บนรถกับผู้ชายอีกคน แต่ก็ไม่แน่ใจว่าอยู่กันแค่สองคน
หรือไม่ หรือว่าเธอกดรับสายและกระซิบพูดอะไรกับผมรึเปล่าเพราะผมอาจจะไม่ได้ยิน
แต่ผมได้ยินบทสนทนาที่จับใจความไม่ได้อยู่ร่วมแปดนาทีจนสายตัดไป นาทีนั้นผมสับสน งงงวย งวยงง
หายใจไม่ออก ไม่รู้ว่าอะไรเป็นยังไง และด้วยความที่เคยเป็นครีเอทีฟมาก่อนมายิ่งทำให้ผมฟุ้งซ่านมาก
วิชาชีพของผมมันกำลังจะมาฆ่าผม

     ผมพยายามตั้งสติแล้วคิดทบทวนว่าอะไรเป็นอะไร อาจจะเป็นพ่อเธอก็ได้ หรืออาจจะเป็นเพื่อนเธอก็ได้
แต่มันอดก็อดคิดไม่ได้ว่าเธอไปกับคนๆอื่น แล้วถ้าไปกับเพื่อน ทีแบบนี้แม่เธอให้เธอไปได้ยังไง
ด้านมืดมันค่อยๆเข้าครอบงำผม และคิดหาเหตุผลและการจับผิด จับแพะชนแกะให้กับทุกเรื่อง

     คือจริงๆแล้ว ผมก็ไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะไปโวยวายอะไรเค้าได้ แต่ที่ไม่เข้าใจเลยก็คือ
จะมาพูดให้ความหวังกันทำไม่(ถ้าเรื่องมันเป็นแบบนั้นจริงๆนะ) จะมากั๊กผมไว้ทำไม
ในเมื่อผมว่าหน้าตาและฐานะ ผมคงสู้กับคนอื่นที่เค้าประดังเข้ามาหลงชอบเธอ เธอต้องการอะไรจากผม

     ไหนๆก็เป็นด้านมืดแล้ว มันก็มีอะไรบางอย่างที่มันแปลกๆกับเธอเหมือนกัน
แต่ผมพยายามที่จะมองข้ามไป เช่น เธอจะไม่ให้ผมไปยุ่งกับเพื่อนของเธอเลยโดยเด็ดขาด
ครั้งนึงผมเคยเข้าไปดูและคอมเม้นในHI5ของเพื่อนเค้า (ผู้ชาย) และเค้าคนนี้ก็ดูเหมือนว่าเค้าจะชอบเธอ
ด้วย แล้วผมก็คุยกับเธอในเรื่องของเพื่อนเค้าคนนี้ เธอไม่พอใจอย่างมากในสิ่งที่ผมทำไปจนทำให้เธอโกรธ
และไม่ยอมพูดกับผมไปพักใหญ่ สิ่งผมก็ไม่เข้าใจว่า มันจะอะไรขนาดนั้นเชียวหรอ
หรือว่าเธอกลัวว่าเพื่อนเค้าจะหลุดอะไรออกมารึเปล่า หรือกลัวรถไฟจะมาชนกัน
อันนี้ด้านมืดของผมเป็นตัวคิด

     ทุกครั้งที่คุยกัน เวลาที่เค้าทำเสียงเงียบๆ ผมจะเข้าใจได้โดยอัตโนมัติว่า แม่เธออยู่ข้าง
แต่บางครั้งคุยๆกันอยู่สนุกสนาน เธอก็จะมีเหตุผลในการที่จะขอวางอย่างงงๆ เช่น ไปอาบน้ำก่อน
ไปกินข้าว และเกือบทุกครั้งเธอก็ยังมาสนุกสนานอยู่ในเอ็มเอสเอ็นต่อโดยที่ไม่ได้ไปทำอะไรเลย
และเกือบทุกครั้งจะบอกว่าจะโทรกลับแต่ไม่เคยโทรกลับเลย เป็นเพราะเธอยังเด็กเกินไป
หรือว่าเธอต้องการไปคุยกับใครคนอื่น อย่างน้อยก็บอกกันก็ได้ ผมไม่ได้เป็นคนเข้าใจอะไรยากขนาดนั้น

     ตอนที่ผมไปเจอเค้าเนี่ย ผมสงสัยว่า ถ้าผมไม่ได้ยื่นข้อเสนอไป เธอจะยอมมาเจอกับผมไหม
เธอเห็นว่าวันนั้นเธอน่าจะแว้บได้แล้วน่าจะเจอกันได้แล้วจะได้เอาของด้วย
หรือว่าเธอเพียงต้องการแค่สิ่งของเฉยๆ ยิ่งคิดยิ่งฟุ้ง

    หลังจากเหตุการณ์วันนั้นจนถึงวันนี้ มันก็ไม่กี่วันที่ผ่านมานี่เอง
ผมยังไม่ได้คำตอบอะไรจากเธอ เว้นแต่ว่า เมื่อวานเจอในเอ็มผมก็พยายามทักเธอเป็นปกติ
แต่เธอบอกว่ากำลังมีปัญหาอยู่ และดูเธออารมณ์ไม่ดีมากๆ เธอบอกว่าเดี๋ยวจะอธิบาย เรื่องมันยาวมาก

     จนถึงตอนนี้ ผมก็ยังนั่งรอคำอธิบายจากเธอ.....อ