กราบสวัสดีพ่อแม่พี่น้อง

ผมได้หายไปจากที่แห่งนี้ไปร่วมครึ่งปีราวกับโดนมนุษย์ต่างดาวจับตัวไปจากโลกวุ่นวายแห่งนี้

หลังจากกลับมาจากเมกาได้เกือบสองปีแระ จนถึงทุกวันนี้ยังไม่ได้ทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย ห่วยจริงๆเรานี่

เชื่อหรือไม่ว่า จนถึงทุกวันนี้ ยังไม่มีงานประจำเลย เคยไปทำงานประจำเมื่อเร็วนี้ ได้รับตำแหน่งใหญ่โตมากมาย เป็นถึงโปรดิวซ์เซอร์โฆษณาในองค์กรที่ดูดีแห่งนึง ฟังแล้วดูดีใช่ไหม หึหึหึ แต่ไอ้หมอนี่ทนทำได้อยู่แค่สองอาทิตย์แล้วมันก็เผ่นไปเลย รู้สึกว่าทำไม่ได้จริงๆกับกรอบอะไรบางอย่าง แล้วชีวิตชั้นจะรุ่งเรืองซักทีไหมนี่

ตั้งแต่กลับมาก็ทำหลายอย่างอยู่นะตั้งแต่ผู้ช่วยผู้กำกับรายการและเอ็มวี โคโปรดิวซ์เซอร์รายการดังรายการนึง(ซึ่งในขณะนี้ถูกถอดไปแล้ว หึหึหึ ถ้าดังแล้วไมถูกถอดวะ?) ล่ามในกองถ่าย โปรดิวซ์เซอร์โฆษณา อีเว้น หรือแม้แต่ผู้จัดการนักร้องชื่อดังคนหนึ่งของเมืองไทย (แล้ววันหลังจะมาเล่าให้อ่านกัน หนุกหนานเหลือเกิน)

จนงานสุดท้าย(โปรดิวซ์เซอร์โฆษณา) ก็เริ่มมานึกได้ว่าที่เราเหนื่อยกายเหนื่อยใจทุกวันนี้ เราทำไปทำไม เหนื่อยแทบตายเพื่อใครวะ ตัวเองหรือเจ้าของบริษัท แล้วประจวบกับเพื่อนที่เป็นผู้จัดการทั่วไปของร้านชื่อดังแห่งหนึ่งบนถนนข้าวสาร จะมาจ้างเรามาทำโปรดัคชั่นเพื่อที่มาโฆษณาร้านในเครือของเขา เราก็โอเค ทำขำขำ แต่ไปๆมาๆวันนึงมันมาถามว่าสนใจจะรับสัมปทานจอโฆษณาที่ว่าเลยไหม คิดอยู่ไม่นานก็ตอบไปว่า 'เอาสิวะ' ก็ปลุกปล้ำ เอ้ย ปลุกปล้ำศึกษามันอยู่พักนึงแล้วก็หาหุ้นส่วนมาได้อีกสองคน จึงได้เปิดบริษัทเป็นของตัวเอง จนถึงตรงนี้ยังงงๆอยู่เลยว่า กรูเปิดแล้วหรอวะนี่ เป็นเจ้าของบริษัทแล้วหรอวะนี่ ทำไมกรูยังดูกระจอกงอกง่อยเหมือนเดิมเลยวะนี่ แต่ก็เอาเถอะ เปิดมาแล้วนี่หว่า คงถอยหลังกลับไม่ได้อีกแล้ว

บริษัทเราชื่อ MAKE A PLUG CO., LTD. พอบอกชื่อบริษัทเรากับคนอื่น ส่วนใหญ่จะถามกลับมาว่า บริษัทเครื่องไฟฟ้าหรอ หรือไม่ก็ มึงทำปลั๊กไฟขายหรอ ไม่ใช่แระๆ MAKE A PLUG เป็น IDIOM มันมีความหมายว่า การโปรโมท การโฆษณา หรือ การเดินสายโฆษณา ซึ่งตรงกับงานของบริษัทเรา ซึ่งทำการขายสื่อบนถนนข้าวสาร (อยู่หน้าบัดดี้ ทางเข้าบริกบาร์) รับจัดอีเว้นและรับทำโรดัคชั่นทั่วราชอาณาจักร ไม่ได้ผลิตปลั๊กไฟอย่างที่เข้าใจ (ใครสนใจก็ติดต่อได้นะ)

นอกจากเรื่องงานแล้ว ชีวิตเราก็ยังลั้นลาต่อไปเรื่อยๆ ค่อนข้างไร้แก่นสารทีเดียว เที่ยวเล่น กินนอน เล่นเน็ต เตะบอล ตีเทนนิส เล่นไพ่ ร้องเกะ ฟังแล้วดูน่าอิจฉานะที่ลั้นลาไปวันๆ แต่มันก็เซ็งนะที่ไม่มีอะไรทำ ชีวิตไร้แก่นสารเหมือนเกิดมาแล้วนั่งๆนอนๆรอวันตาย

ฉันจะรอดไหมนี่กับชีวิตไร้แก่นสาร