เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ขณะที่นอนเกลือกไปมาด้วยความน่าเบื่อ บิเพื่อนรักก็โทรมาว่าจะทำไรวันนี้ ไอ้เราก็ไม่รู้จะทำไร นึกแต่ในหัวว่าหิวข้าวแล้วกำลังจะไปทำกับข้าวกิน มันบอกว่ามันมาแถวบ้านเราแล้วไม่มีไรทำ เดี๋ยวไปนั่งเล่นที่บ้านแล้วกัน เราก็เออออไปเพราะไม่รู้ว่าจะทำอะไรดี

ซักพักมันก็โผล่มา ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าจำทำไรกัน เลยนั่งดูออดิชั่น เอเอฟห้ากัน ขำมากมาย ดูไปพักใหญ่เจ้าบิมันก็เลยเปรยๆมาว่า เฮ้ยมึง เราไม่ได้ไปเกะกันนานแล้วนี่หว่า ไปเปล่า? เราก็ไม่ขัดศรัทธาเพื่อนอยู่แล้ว ทีนี้เราก็เริ่มโทรหาชาวบ้านเพื่อชักชวนมาร่วมกิจกรรมฮาเฮ แต่แค่การโทรครั้งแรกก็ทำให้รู้ว่าเพื่อนกลุ่มนึงได้ไปพัทยาเพื่อออกรอบกัน เอาไงดีหว่า อยู่บ้านก็เบื่ออีก ผมเลยพูดว่ามา เฮ้ยมึง ไปพัทยาไหม ขำขำน่า บิมันก็ไม่ขัดจิตศรัทธาผมเช่นกัน จากนั้นเราก็เริ่มชักชวนเพื่อนฝูงกัน

โทรไปหาจนเกือบครบจะครบทุกคน ปลายสายทุกสายต่างตอบเป็นเสียงเดียวกันว่า'ไม่' พร้อมกับเหตุผลต่างๆนาๆ ส่วนใหญ่แล้วจะบอกว่า พวกมึงจะบ้าหรอชวนตอนนี้จะให้ไปตอนนี้

เอาวะ ไม่มีใครไปไปกันสองคนก็ได้วะแล้วเดี๋ยวค่อยไปเจออีกกลุ่มที่โน่น

ไปถึงพัทยาก็เกือบสี่ทุ่มแล้ว เลยไปหาอะไรกินกันเพราะหิวมากมาย แล้วผมกับบิก็มาคุยกันถึงเรื่องๆหนึ่งที่ทำให้ผมต้องกลับไปคิดถึงเรื่องราวเมื่อสมัยยังเยาว์วัย

สิบปีก่อน(ฟังดูกรูแก่มากมาย แต่ก็แก่จริงๆนี่หว่า) สิ่งที่ผมและเพื่อนๆมักจะทำกันเป็นประจำคือการนัดเฮฮาตามต่างจังหวัดกันโดยปุบปับ ยังจำได้แม่นว่าการนัดที่เร็วที่สุดคือเมื่อคืนวันปีใหม่ ต่างคนต่างไม่มีไรทำกัน เลยโทรคุยกันเล่นๆว่า ไปพัทยากันไหม แล้วใช้เวลานัดเพื่อนฝูงจำนวนหกเจ็ดคนเพียงแค่สิบห้านาทีเท่านั้น และก็ยังมีอีกหลายๆครั้งนอกจากครั้งนั้น แต่ทุกครั้งนี่ก็สนานใจกันมากมาย

แต่พอมาทุกวันนี้ อายุก็ปูนนี้แล้ว การจะทำอะไรแบบนั้นดูเหมือนจะเป็นเรื่องยากหรือเป็นเรื่องที่แทบจะเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว แต่ละคนมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบกันมากขึ้น บ้างก็ต้องทำงาน บ้างก็ต้องอยู่กับแฟน บ้างก็ต้องอยู่กับเหล่าเพื่อนฝูงที่ทำงาน บ้างก็ต้องอยู่กับพ่อแม่ บ้างก็ขี้เกียจซะงั้น จะมีอีกไหมที่เราจะมีวันที่สนุกแบบนั้นอีก หรือว่าเป็นเพราะผมเป็นคนที่ยังไม่มีอะไรที่ต้องรับผิดชอบขนาดนั้น ผมไม่รู้หรอก ผมแค่อยากจำทำให้ตัวเองมีความสุขก็เท่านั้นเอง จะมีอีกไหมที่จะได้ไปเที่ยวกันโดยที่แต่ละคนจะตอบรับโดยที่ทุกคนจะทิ้งความรับผิดชอบไว้เบื้องหลัง ผมก็คงจะรู้คำตอบแหละว่ามันคงไม่มีแหละ 99.99% คงไม่มีทางเป็นไปได้ แต่มันก็ยังเหลืออีก0.01%ไว้ให้ผมหวัง 

ฉะนั้นน้องๆหนูๆที่หลงมาอ่าน ก็อยากจะบอกว่าใช้เวลาหนุ่มสาวให้คุ้มค่ากันนะพอโตขึ้นมันก็จะมากับหน้าที่ความรับผิดชอบอะไรไม่รู้เยอะแยะไปหมด แล้วมันจะไม่มีทางย้อนเวลาไปทำอะไรแบบนั้นอีกได้ 

ถ้าพวกมึงๆได้มีโอกาสอ่านกันนะ กูอยากจะบอกว่าช่วงเวลานั้นแม่งโคตรสนุกเลยว่ะ กูอยากให้พวกมึงไปเที่ยวกันอีกว่ะ สนุกแทบขาดใจ 

ไอ้บิ ว่างๆไปกันอีกนะมึง ถึงแม้มันจะเป็นคืนสนุกสั้นๆแต่เราก็ล่อกันเกือบเช้า หึหึหึ ทริปหน้าไปเขมรกันดีกว่าว่ะ

ปล รักพวกมึงทุกคนว่ะ